تبلیغات
قصه های قرآن از آدم تا خاتم - تحقیقی در بهشت مقصود و تعلیم اسماء و حقائق
قصه های قرآن از آدم تا خاتم

 از رسول اکرم (ص) چنین روایت شده است : آدم و همسرش در بهشت اقامت داشتند تا اینکه به مدت هفت ساعت مطابق اوقات دنیوی از آن رانده شدند و بعد از آن بود که آنها را به زمین فرود آورد .

از صادق آل محمد (ص) پیرامون بهشتی که آدم در آن می زیست سوال شد حضرت فرمودند : آن بهشتی بود در دنیا که بر آن خورشید و ماه بر می دمید و اگر چنانچه آن بهشت جاودان و خلد می بود هرگزآدم از آن بیرون نمی آمد .

علی بن ابراهیم نیز همانند این حدیث را نقل نموده است .

پیرامون بهشتی که آدم در آن می زیست بر روی زمین بوده است یا در میان آسمان اختلاف نظر وجود دارد و بر فرض آنکه آن بهشت در آسمان بوده است آیا منظور همان ( جنة الخلد ) است یا بهشتی دیگر؟ اکثر دانشمندان شیعی و مفسرین و اجماع معتزله عقیده دارند که منظور از بهشت مقصود همان جنة الخلد است . ابو هاشم عقیده دارند که منظور ازآن بهشتی در روی زمین است و گروهی دیگر از دانشمندان مسلمان آنرا بوستانی دنیوی دانسته اند .

دلایل گروه اول بیشتر بر محور تبادر روایات و اخبار و وجود الف و لام عهدیه بر واژه ( الجنة ) است

و دلیل اصلی گروه دوم این است که هبوط و نزول دلالت دارد به فرود آمدن از آسمان بسوی زمین و مقصود جنة الخلد نمی باشد چرا که وارد شونده به آن زندگی جاودان خواهد داشت . پاسخ این ادعا روشن است چرا که هبوط به معنای نقل مکان از نقطه ای به نفطه دیگر نیز می باشد همچنانکه قرآن می فرماید ( اهبطوا مصراً ) به شهری از شهرا فرود آئید . ( نقل مکان کنید ) . و در جواب کسانی که می گویند منظور از بهشت یکی از بوستانهای روی زمین است چرا که جنة الخلد مکان آسایش ابدی و نعمت دائم است باید گفت : این در صورتی است که در آن بهشت داخل شده و استقرار و تمکن یافته باشند . بهر حال دو توجیه دو توجیه مذکور با ظواهر آیات و اخبار در تعارض است مگر اینکه آنها را حمل بر تقیه نماییم .

در روایتی از امام صادق (ع) آمده است که : آدم (ع) مدت یکصد سال تمام پیرامون کعبه طواف کرد و هرگز به حواء دیده نیفکند و آن چنان در فراق بهشت گریست که اشک دیدگانش بسان رودی بر گونه ها جاری گشت او در لباسی که از پوست شتر ریسته گشته بود در برابر کعبه ایستاده و چنین می گفت : ( اللهم اقلنی عثرتی و اغفرلی ذنبی و اعدنی الی الدار التی اخرجنتنی منها. فقال الله عزوجل : اقلتک عثرتک و نحضرت لک ذنبک و سأعیدک الی الدار التی اخرجتک منها )بار خدایا از لغزشم در گذر و گناهم ببخشا و مرا بار دیگر به همان خانه ای داخل ساز که از آن بیرون ساختی . خداوند در پاسخ فرمودند : گناهت را آمرزیدم و بزودی تو را به خانه ای در خواهم آورد که از آن بیرون راندم. با توجه به روایت مذکور می توان گفت که منظور از خانه و بهشتی که آدم از آن بیرون رانده شد همان بهشت خلد است .

بنابراین منظور از عرش که آدم منزلت و مقام بیت را در آن مشاهده کرد همان سقف بهشت خلد است زیرا در حدیث است ( ان الجنة فوق السماء و سقفها العرش ) بهشت بر فراز آسمان است و سقف آن را عرش تشکیل می دهد . و تأویل و توجیه آن بهشت به بهشت برزخی که ارواح مومنین در آن گرداگرد هم جمع می شوند بعید به نظر می رسد .

                      


نوشته شده در جمعه 1388/08/29 ساعت 06:41 بعد از ظهر توسط نظرات |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت